In Harem schrijft hoofdpersoon Liam zijn derde debuut roman over het leven van zijn vader. Opgesloten in een hut in de Zweedse bossen snuffelt hij door foto’s, brieven en knipsels. En zo vormt zich langzamerhand het verhaal van het leven van zijn wereldberoemde vader, fotograaf McDonald Hope (roepnaam Mac). Hoe komt het zover dat er een speciale expositie komt (“Twenty years int he eye of hope”) over de grote invloed die de beroemde Mac Hope in de wereld van de fotografie heeft gehad. En hoezo waren er altijd zoveel vrouwen in het leven van Mac.
– ik lees vaak meerdere boeken tegelijk. soms komen verhalen dan stiekem ergens samen, zo ook Harem en Luister (zie eerdere review). beide boeken zoomen in op een kunstenaar die vooral met het fototoestel werkt. soms loopt dat zo, ik ben er wel weer door geïnspireerd om zelf ook de spiegelreflex op te pakken –
De Nederlandse Mac besluit op jonge leeftijd naar Zweden te vertrekken, naar later blijkt, om er ook te blijven. Via zijn opleiding komt Mac in aanraking met een kunstenaars scene en rolt hij van bandje naar bedje(s). Giphart zet een mooi lopend verhaal neer waarin hij taboes niet schuwt (man met 3 vrouwen, zoon die in bed belandt met vriendin vader). De herinneringen en het heden lopen vloeiend in elkaar over en maken het lezen niet verwarrend. Op de achtergrond speelt intussen de strijd tussen beeld (vader / fotograaf) en taal (zoon / schrijver). Het einde is nogal abrupt en voelt een klein beetje alsof de schrijver snel alles moest afronden omdat de drukpers als stond te draaien.
Al met al een leuke, makkelijk te lezen roman.
