Het zal makkelijk te ontkennen zijn. Het is een gelijk dat je niet aan je zijde kan krijgen. Het voelt ongemakkelijk.
Gisteren gebeurde het weer eens. HFC Haarlem, een van neerlands oudste profclubs staat op de rand van de afgrond en nu hebben enkele oudspelers besloten op de barricade te springen. Uiteraard niet door even een cheque uit te schrijven, maar door als ambassadeur op te treden. Hier gaat het nu even niet om! Zoals zo vaak bericht het Sportjournaal over deze geste. Het sportjournaal behooort ook over dit soort gestes te informeren.
Items als failliete clubs, overleden oud voetballers en gestopte voetballers horen bij het sportjournaal. dus ook een bijna failliet HFC Haarlem.
En zoals het medium televisie behoort gaat deze berichtgeving vrijwel altijd gepaard met mooie beelden. Het liefst met een doelpunt of actie of spectaculaire redding van de speler of club van de speler of speler van de club. Helemaal niet mis mee. Dat hoort zo!
Maar! En hier slaat mij Feyenoord hart toch even over, waarom, WAAROM?, is het is zoveel gevallen dat de spectaculaire redding altijd op een schot van een Feyenoorder is?! Het prachtige doelpunt altijd tegen Feyenoord wordt gescoord?
En gisteren dus ook! HFC Haarlem, in 1982 nog in de Europa Cup, moet toch mooie beelden opleveren?! Een oud speler als Kick Smit. Maar nee. Zoals de trend vereist, we doen een wedstrijd tegen Feyenoord met een jonge Gullit die scoort! Zijn er geen beelden van de wedstrijden Ajax – HFC Haarlem van 18 maart 1984? (Ajax – HFC Haarlem: 0 – 3!!!).
Ach, het is wel goed ook! Feyenoord als laatste eerbetoon aan verloren glorietijden van anderen! Hoe ironisch. 😐
